Kunstaankopen, kunstbehoud, monografieën, exposities
Frans & Kapma Foundation

Galerij

Er is zoveel geweldige kunst! Kunst die gedachten laat dwalen, emoties oproept en
nieuwsgierig maakt naar de verhalen erachter.
Een kleine impressie van kunst die ons raakt!

Maak kennis met de kunstenaars, vertegenwoordigd in de FRANS & KAPMA COLLECTIE.

01. Thijs Buit
02. Machiel Hopman
03. Geert Meijer
04. Helen Sieger
05. Hans van Herwijnen
06. Gradus Verhaaf
07. Ida Roekevisch
08. Johannes Meintjes
09. Jan Rozeboom
10. Jacques Krebbekx
11. Alfons Vermeir
12. Willem Paerels


'The merry - go - round', ca. 1990
Olieverf op paneel, 76 x 58 cm,
Gesigneerd l.o. 'l adcock'
Lilian Adcock (1944)

Op het eerste gezicht doen sfeer en stijl van dit schilderij ons denken aan de werken van de Belgische kunstenaar Harry Buyck (1928), die we bewonderen. Duidelijk is ook een zekere overeenkomst in kleur, met name in het gebruik van de roden. En ja hoor, er is inderdaad een link.

De Engelse, maar in Duitsland geboren kunstenares Lilian Adcock studeert aan de Hammersmith Art School in Londen, waar ze de richting 'Interior Design' kiest. Ze trouwt met een Belg, begint in 1962, in België, met beeldhouwlessen en volgt daarna privé schilderlessen bij - jawel - Harry Buyck, die een belangrijke mentor voor haar is geweest. Harry Buyck heeft, zo lezen wij in Adcock's monografie, 'veel talent en visie op thematiek' op de kunstenares overgedragen, met name op het gebied van composities met personages. Lilian Adcock ontwikkelt echter een eigen interpretatie. Zo staan op het afgebeelde schilderij meer mensen en is het beeld voller dan Buyck veelal laat zien. Ook geeft Lilian Adcock haar personen gedetailleerder weer, hoewel zeker niet fotografisch. Ze laat hun karakter en hun gemoedstoestand met 'onthutsende eerlijkheid' zien, schrijft haar monograaf.

Dit werk heeft als titel 'Merry-go-round' oftewel 'Paardenmolen' of 'Draaimolen' en is gesitueerd op de kermis in Covent Garden, Londen. Het fascineert ons meteen: al die typetjes met hun persoonlijke tragiek, ontreddering, eenzaam heid en (schijn)plezier. Daar is Adcock goed in: het in vormen en klankkleuren overdragen van de geheime emoties van gewone mensen. Je ziet wat al die gezichten aan 'leven en beleven' meedragen. In haar monografie staat, dat zij 'nooit is bezweken om het beeld van haar modellen te romantiseren of te idealiseren'. En ook, dat ze 'op haar manier het wezen van de mens peilt', waarbij 'levensvreugde en tragiek elkaar kunnen overlappen'. Vanaf 1979 exposeert Lilian Adcock in tal van plaatsen in België, in Italië (Florence), Frankrijk (Parijs), Engeland (Londen) en Nederland (Amsterdam) en neemt ze deel aan internationale beurzen in de USA (Chicago), Nederland (Rosmalen) en Duitsland (Essen). Overal oogst ze terecht bewondering voor haar intrigerende weergave van intermenselijke communicatie of juist het ontbreken daarvan.